تاجگذاري يا خاكسپاري؟!

تاجگذاري يا خاكسپاري؟! تعطيليا قاطي شدن امسال! ادم نمي دونه جشن بگيره يا اشك بريزه لامصب! من از اول هم مي دونستم خميني و ملكه انگليس يه روابط خاصي با هم دارن! الان معلوم شد!

چهارشنبه سوري

سالهاي نوجووني تو ايران، هر سال چهارشنبه سوري با دوستام برنامه خيابون گردي و پارتي و مشروب خوري و ولگردي داشتيم. هر سال مامانم شام مخصوص شب چهارشنبه سوري رو درست مي كرد و منتظر مي موند تا با هم شام بخوريم. وقتي بهش مي گفتم بابا شام درست نكن خوشيمونو زهرمارمون مي كني و بايد زود برگرديم خونه مي گفت اجاق خونه بايد روشن باشه تو اين شب. سالها به خرافاتي بودنش مي خنديدم، سالها به جونش غر مي زدم اما امسال يه جور عجيبي دلم مي خواست اجاق خونه روشن بود. مامانم خورش الو قيصي با مرغ مي پخت و ماهي دودي، شمع و اجيل چهارشنبه سوري به راه بود، دستاشو مي بوسيدم و هيچ جا هم نمي رفتم. امسال دلم اجاق خونه رو مي خواد و مامان بابامو كه دور هم شام بخوريم. اجاق خونه كه خاموش باشه ادم دلش مي گيره و اشك تو چشماش جمع مي شه. مثل چهارشنبه سوري امسال من!

مادر بودن 2

يادم نبود كه باردارم. به شكم دراز كشيده بودم و داشتم با موبايلم بازي مي كردم كه يهو احساسش كردم. مشت هاي اعتراض اميزي كه به شكمم مي خورد. اولين تكون هاى پسرم! داره تكون مي خوره و من دارم با تمام قدرتم سعي مي كنم اين احساسات عجيب غريبو هضم كنم. درون من يه انسان كوچولوي دوست داشتنيه كه داره تكون مي خوره. من يه مادر خوشبختم.

مادر بودن

هميشه از درد كشيدن متنفر بودم. در اولين فرصت حمله مى كردم به كمد قرصهاي مسكنم و درد رو اروم مى كردم. همه اين عادت منو مي دونستن. كم تحملي و استانه درد پايين. اما از وقتي مى دونم كه يه بچه تو دلمه حتي يه دونه قرص هم نخوردم. الان ٥ ماهه. و جالبتر اينكه بعضي از شبا يهو دلم درد مى گيره. انگار منقبض و منبسط ميشه. و من به جاي اينكه تو خواب نگران خودم باشم نگران كوچولوي تو شكمم مي شم كه نكنه يهو ناراحته! شايد بد خوابيدم و بايد پهلو به پهلو بشم! اذيت نباشه بچم؟! 
كلاً اينو گفتم كه بگم مادر بودن خيلي عجيب و غريبه. ادمو از اين رو به اون رو مى كنه. حتي وقتي به دنيا نيومده باشه.

عموى عزيزم

عموى من مرد خيلي مهربون و نازنيني بود. وقتي كه من كوچيك بودم هميشه برام اسباب بازياي خوشگل مي خريد و ساعتها باهام بازي مي كرد. عموي من خيلي دوست داشتني بود. سالهاي بعد، وقتي كه زندگي و روزگار باعث شدن از فاميل دور شه، هراز گاهي كه مي ديدمش ساعتها گريه مي كردم از دلتنگي. عموي من مردي بود كه من عاشقش بودم.هميشه! 

امروز كه بهم گفتن ديگه هيچوقت نمي تونم ببينمش گريه هام شديدتر از بچگيام بودن و دلم شكسته تر! عموي من مريض بوده و من نمي دونستم. عموي من مدتها تو بيمارستان بوده و من نمي دونستم حتي كه بهش زنگ بزنم. عموم ديگه نيست! من نمي تونم برم ايران و تازه اگرم مي تونستم برم، هيچي اين حقيقتو عوض نمي كنه كه عموي من تنها بود. من سالها بود نديده بودمش و هميشه از اين مي ترسيدم كه وقتي تنها اين ور دنيام، خبر بدي راجع به يكي از عزيزام بشنوم. امروز من مجبورم با يكي از بزرگترين ترسهام رو به رو شم. عموي عزيزم ديگه نيست، من پيشش نبودم و براي بقيه عمرم بايد بار نديدنش و باهاش حرف نزدن براي اخرين بارو به دوش بكشم. عموي من هميشه مردي كه من عاشقش هستم مي مونه، حتي اگه نباشه، اگه نباشم...

بوي مرگ

 

رختخواب بوي مرد مي دهد

مردي كه با درد

درماندگي را نقش مي زند

 

رختخواب بوي مرد

  مرد بوي مرگ

   من بوي درد مي دهم

 

پدر سرش را بر اين بالش نمي خواباند

و من در بوي كدام مرد درمانده ام

مادر با پدر نمي خوابد

بالش بوي پدر گرفته را من زير سر مي گذارم

پدر زير سرم بلند مي شود

 

چشم هايم را ببندم كه چه

بوي پدر از دهانم

دهانم بوي پدر گرفته ،آنقدر نامش را جويده ام

 

لقمه لقمه پدر در دهان مادر گذاشته ام

اما هنوز مادر با پدر نمي خوابد

خواهر و برادر هرگز نداشته ام گله مي كنند

پدرم درآمده از پشت شيشه بي اتاق

بالش پدر زير سرم مرد مي شود

زنانگي ام را از مادرم به ارث برده ام

مرد- بالش از زير سرم سر مي خورد

تا به سراغ خواهر خوانده ام برود

او زن تر است  

    من سردتر

چشم هايم بسته مي شوند

بوي بالش نمي رود تا امشب

من

مرد

درد

مرگ

همه با هم بخوابيم

خونه

وقتی‌ لندن شلوغ پلوغ شد من اصلا نفقهمیدم، یا وقتی‌ پینک فلوید کنسرت د وال اینجا برگزار کرد، اتفاقای خیلی‌ مهمی‌ بودن! اما میدونم تو تهران الان گشت ارشاد به چیا گیر میده، کیا تو زندانن، کیا اعتصاب غذا کردن، قیمتا چه جوریه و ،،،  من هنوز تو تهران زندگی‌ می‌کنم، هنوز بعد از ۶ سال احساس می‌کنم اینجا مهمونم، موقتیه، می‌گذره و من برمی‌گردم خونه! اینجا هنوز برام خونه نشده! هیچوقت نمیشه! هیچوقت!!!

شاعر تمام شده(مهدی موسوی ,شاهین نجفی)

نگاه می کنم از غم به غم که بیشتر است

به خیسی چمدانی که عازم سفر است

 

من از نگاه کلاغی که رفت فهمیدم

که سرنوشت درختان باغمان تبر است

 

به کودکانه ترین خواب های توی تنت

به عشقبازی من با ادامه ی بدنت

 

به هر رگی که زدی و زدم به حسّ جنون

به بچّه ای که توام! در میان جاری خون

 

به آخرین فریادی که توی حنجره است

صدای پای تگرگی که پشت پنجره است

 

به خواب رفتن تو روی تخت یک نفره

به خوردن ِ دمپایی بر آخرین حشره

 

به «هرگز»ت که سؤالی شد و نوشت: «کدام؟»

به دست های تو در آخرین تشنّج هام

 

به گریه کردن یک مرد آنور ِ گوشی

به شعر خواندن ِ تا صبح بی هماغوشی

 

به بوسه های تو در خواب احتمالی من

به فیلم های ندیده، به مبل خالی من

 

به لذّت رؤیایت که بر تن ِ کفی ام...

به خستگی تو از حرف های فلسفی ام

 

به گریه در وسط ِ شعرهایی از «سعدی»

به چای خوردن تو پیش آدم بعدی

 

قسم به اینهمه که در سَرم مُدام شده

قسم به من! به همین شاعر تمام شده

 

قسم به این شب و این شعرهای خط خطی ام

دوباره برمی گردم به شهر لعنتی ام

 

به بحث علمی بی مزّه ام در ِ گوشت

دوباره برمی گردم به امن ِ آغوشت

 

به آخرین رؤیامان، به قبل کابوس ِ ...

دوباره برمی گردم، به آخرین بوسه

فانتزي

يكي از فانتزي هاي ذهنيم اينه كه بيام ايران، برم خيابون گاندي، تو همون كافه يي كه هميشه مي رفتم. ادما هنوز همون ادما باشن! هيشكي از ايران نرفته باشه، هيشكي زندان نباشه، صاحب كافه بياد به همون گرمي باهام سلام عليك كنه و همون سفارشي رو كه هميشه مي دادم يادش باشه و برام بياره! بعدش هم سرازيري گاندي رو قدم بزنم تا ارژانتين. بارون نم نم بياد كه اشكاي دلتنگيمو بپوشونه! و بوي خاك بارون خورده، بوي خاك، بوي خاك تهران!

چند تا شعر كوتاه از من

People are running
To the underground
Nobody notices

All of us will be underground forever

Poem was my life
Now,
my life is a poem



Why are u so nice?
U wont find anything in this relationship
Live your life
And let me be me!

The man with the green eyes
Looking at me
I see my country,s always green forest
Hes seeing a foreigner with sad black eyes



He is trying to speak English so hard
I am trying to forget my language to enjoy him
Life is cruel
And i am (lost in translation)

ادامه نوشته